ما فاطميان اهل خرابات بهشتيم
خاکيم ولى خاک نجف روضه سرشتيم
گاهى شجر طيّبه گاهى شجر طور
گه اهل بهشتيم و گهى باغ بهشتيم
ما مزرعه گريه شبهاى علىايم
او آب به ما داد و کنون حاصل کشتيم
در عمر کم خويش فقط اشک فشانديم
يعنى که در اين باديه جز نور نکشتيم
برما حرجى نيست اگر باده کشيديم
آن را که در اين مدرسه گفتند نوشتيم