با يک شکلات شروع شد . من يک شکلات گذاشتم کف دستش . او هم يک شکلات گذاشت توي دستم . من بچه بودم ، او هم بچه بود . سرم را بالا کردم . سرش را بالا کرد . ديد که مرا مي شناسد . خنديدم . گفت : « دوستيم ؟» گفتم :«دوست دوست» گفت :«تا کجا ؟» گفتم :« دوستي که تا ندارد » گفت :«تا مرگ؟» خنديدم و گفتم :«من که گفتم تا ندارد» گفت :«باشد ، تا پس از مرگ» گفتم :«نه ،نه،گفتم که تا ندارد». گفت : «قبول ، تا آن جا که همه دوباره زنده مي شوند ، يعني زندگي پس از مرگ. باز هم با هم دوستيم. تا بهشت ، تا جهنم ، تا هر جا که باشد من و تو با هم دوستيم .» خنديدم و گفتم :«تو برايش تا هر کجا که دلت مي خواهد يک تا بگذار . اصلأ يک تا بکش از سر اين دنيا تا آن دنيا . اما من اصلأ تا نمي گذارم » نگاهم کرد . نگاهش کردم . باور نمي کرد .مي دانستم . او مي خواست حتمأ دوستي مان تا داشته باشد . دوستي بدون تا را نمي فهميد .

×××                            

گفت : «بيا براي دوستي مان يک نشانه بگذاريم» . گفتم :«باشد . تو بگذار» . گفت :«شکلات . هر بار که همديگر را مي بينيم يک شکلات مال تو و يکي مال من ، باشد ؟» گفتم :«باشد»

هر بار يک شکلات مي گذاشتم توي دستش ، او هم يک شکلات توي دست من . باز همديگر را نگاه مي کرديم . يعني که دوستيم . دوست دوست . من تندي شکلاتم را باز مي کردم و مي گذاشتم توي دهانم و تند تند آن را مي مکيدم . مي گفت :«شکمو ! تو دوست شکمويي هستي » و شکلاتش را مي گذاشت توي يک صندوق کوچولوي قشنگ . مي گفتم «بخورش» مي گفت :«تمام مي شود. مي خواهم تمام نشود. مي خواهم براي هميشه بماند»

صندوقش پر از شکلات شده بود . هيچ کدامش را نمي خورد . من همه اش را خورده بودم . گفتم : «اگر يک روز شکلات هايت را مورچه ها بخورند يا کرم ها ، آن وقت چه کار مي کني؟» گفت :«مواظبشان هستم » مي گفت «مي خواهم تا موقعي که دوست هستيم » و من شکلات را مي گذاشتم توي دهانم و مي گفتم :«نه ، نه ، تا ندارد . دوستي که تا ندارد.»

×××

يک سال ، دو سال ، چهار سال ، هفت سال ، ده سال و بيست سال شده است . او بزرگ شده است . من بزرگ شده ام . من همه شکلات ها را خورده ام . او همه شکلات ها را نگه داشته است . او آمده است امشب تا خداحافظي کند . مي خواهد برود آن دور دورها . مي گويد «مي روم ، اما زود برمي گردم» . من مي دانم ، مي رود و بر نمي گردد .يادش رفت به من شکلات بدهد . من يادم نرفت . يک شکلات گذاشتم کف دستش . گفتم «اين براي خوردن» يک شکلات هم گذاشتم کف آن دستش :«اين هم آخرين شکلات براي صندوق کوچکت» . يادش رفته بود که صندوقي دارد براي شکلات هايش . هر دو را خورد . خنديدم . مي دانستم دوستي من «تا» ندارد . مثل هميشه . خوب شد همه شکلات هايم را خوردم . اما او هيچ کدامشان را نخورد . حالا با يک صندوق پر از شکلات نخورده چه خواهد کرد ؟؟